Nieudane Porody w UK

Magdalena Knez

Czym jest martwe urodzenie?

Martwe urodzenie (stillbirth) ma miejsce wtedy, gdy dziecko umiera w łonie matki i rodzi się martwe po 24. tygodniu ciąży. Jeśli do takiego zdarzenia dochodzi przed 24. tygodniem ciąży, określa się je jako poronienie lub późną utratę płodu.

Dlaczego dochodzi do martwych urodzeń?

Przyczyny martwego urodzenia mogą być związane z problemami z łożyskiem, krwawieniem przed porodem lub w trakcie porodu, stanem przedrzucawkowym (powodującym wysokie ciśnienie krwi w ciąży), wypadnięciem pępowiny (gdy pępowina owija się wokół szyi dziecka lub wychodzi z macicy przed narodzinami dziecka), cholestazą ciążową (wewnątrzwątrobową cholestazą ciężarnych), cukrzycą u matki, wadami genetycznymi, infekcjami, ciążą mnogą, ograniczonym wzrostem płodu w macicy, wiekiem matki, nadużywaniem alkoholu lub narkotyków przez matkę, paleniem tytoniu przez matkę, otyłością oraz spożywaniem surowego mięsa lub drobiu albo innych produktów niewskazanych w ciąży.

Jeśli matka zgłasza takie problemy, a położna, lekarz rodzinny (GP) lub szpital nie podejmują odpowiednich działań, a następnie dochodzi do martwego urodzenia, którego można było uniknąć, matka może mieć podstawy do wniesienia roszczenia.

Kiedy można ubiegać się o odszkodowanie za martwe urodzenie?

Nie wszystkie martwe urodzenia są wynikiem zaniedbań medycznych. Aby możliwe było dochodzenie roszczenia, nasi prawnicy specjalizujący się w urazach okołoporodowych muszą zazwyczaj wykazać, że personel medyczny naruszył swój obowiązek opieki, a to naruszenie bezpośrednio doprowadziło do martwego urodzenia.

Jeśli uważasz, że śmierć Twojego dziecka była wynikiem zaniedbań medycznych, możesz mieć prawo do dochodzenia roszczenia z tytułu błędu medycznego.

Typowe podstawy roszczeń obejmują błędy w opiece prenatalnej, opóźnienia w porodzie powodujące niedotlenienie dziecka, brak diagnozy lub leczenia takich schorzeń jak stan przedrzucawkowy, błędy podczas wykonywania nagłego cesarskiego cięcia, niewłaściwą interpretację wyników badań w czasie ciąży, brak zakwalifikowania ciąży jako wysokiego ryzyka, gdy powinno to nastąpić, brak skierowania matki na niezbędne badania lub kontrole oraz problemy komunikacyjne, szczególnie w przypadku osób nieposługujących się językiem angielskim, które skutkują brakiem odpowiedniego leczenia.

Ile czasu masz na zgłoszenie roszczenia?

Masz 3 lata na złożenie roszczenia. Termin ten liczony jest od dnia, w którym doszło do zaniedbania medycznego, lub od momentu, gdy dowiedziałaś się, że zaniedbanie było przyczyną martwego urodzenia.

Dochodzenie w sprawie martwego urodzenia

Postępowania dotyczące martwego urodzenia mogą być bardzo bolesne, ponieważ rodzice muszą ponownie przeżywać wydarzenia prowadzące do śmierci dziecka. Jest to niezwykle traumatyczne doświadczenie, które może prowadzić do zespołu stresu pourazowego (PTSD), jednak czasami jest konieczne, aby ustalić dokładne przyczyny zdarzenia.

Dochodzenie może zostać przeprowadzone przez NHS Trust, w którym doszło do martwego urodzenia, aby odpowiedzieć na pytania i wątpliwości rodziców.

Jeśli zostanie wykazane, że martwe urodzenie było wynikiem zaniedbania medycznego, możliwe jest wszczęcie i prowadzenie sprawy o odszkodowanie. Każde roszczenie musi zostać zgłoszone w ciągu 3 lat od daty martwego urodzenia. Po upływie tego terminu sprawa może zostać uznana za przedawnioną.

Zawsze warto rozpocząć postępowanie jak najszybciej po zdarzeniu, ponieważ z czasem trudniej jest odnaleźć dokumentację medyczną, notatki lekarzy czy pielęgniarek oraz inne istotne dowody, zwłaszcza jeśli lekarz prowadzący przeszedł na emeryturę lub zmienił miejsce pracy. Może to również utrudnić uzyskanie zeznań świadków.

Jak można zmniejszyć ryzyko martwego urodzenia?

W trakcie ciąży odbywają się regularne wizyty prenatalne, które są starannie zaplanowane. Podczas każdej wizyty położna przeprowadza różne badania i kontrole, aby sprawdzić stan zdrowia matki oraz prawidłowy przebieg ciąży.

Podczas tych wizyt wykonywane są badania krwi, mierzone jest ciśnienie krwi, sprawdzana jest waga matki, analizowane są próbki moczu oraz mierzony jest obwód brzucha, aby ocenić wzrost dziecka.

Podczas pierwszej ciąży kobieta zazwyczaj odbywa do 10 wizyt prenatalnych. Jeśli nie jest to pierwsza ciąża, liczba wizyt wynosi zazwyczaj około 7.

Badania USG wykonuje się zwykle między 8. a 14. tygodniem ciąży, aby określić przewidywaną datę porodu. Kolejne badanie wykonuje się między 18. a 21. tygodniem, aby sprawdzić rozwój fizyczny dziecka. Badanie to nie wykrywa jednak wszystkich możliwych problemów. Pozwala natomiast oszacować wielkość dziecka, a jeśli wykryte zostaną jakiekolwiek nieprawidłowości, można zaplanować kolejne badania.

Poza tym ważne jest, aby matka zwracała uwagę na zmiany w trakcie ciąży, takie jak zmniejszone ruchy dziecka po 24. tygodniu, krwawienie z pochwy, uporczywe bóle głowy, zawroty głowy oraz wymioty.

W takich sytuacjach należy jak najszybciej skontaktować się z lekarzem rodzinnym (GP) lub położną. Również sytuacja, gdy dziecko jest mniejsze niż powinno być lub przestaje rosnąć w trakcie ciąży, powinna zostać potraktowana bardzo poważnie.

Dlaczego warto wybrać Osbornes Law?

W kancelarii Osbornes Law reprezentowaliśmy wiele rodzin w sprawach dotyczących zaniedbań medycznych w opiece położniczej i prenatalnej oraz w sprawach martwych urodzeń.

Dla rodziców dziecka, które urodziło się martwe, radzenie sobie ze skutkami takiej tragedii jest niezwykle trudne. Jednocześnie często muszą oni zmierzyć się z postępowaniem prawnym, opieką nad innymi dziećmi oraz decyzjami dotyczącymi ewentualnej kolejnej ciąży.

Sprawy związane ze śmiercią dziecka są niezwykle bolesne. Dlatego rozumiemy, jak ważne jest zapewnienie rodzicom wsparcia, empatii oraz jasnej i rozsądnej porady prawnej w tak trudnym czasie.